Tablica z napisem nie

Wiele osób nie potrafi w sposób skuteczny egzekwować to, co im się należy. Wynika to z ich niskiej samooceny. Trudność tę odczuwać mogą kolejne pokolenia w rodzinach, w których uczy się powściągliwości w okazywaniu emocji, pokory w przyjmowaniu kolejnych urazów, przekładania cudzych interesów nad swoje oraz wiary, że trzeba ustępować starszym.

Niska samoocena i zaburzony obraz samego siebie są nieuchronnym rezultatem wychowania w rodzinie nieszczęśliwej i nie zapewniającej poczucia bezpieczeństwa. Często, kiedy ktoś w dzieciństwie czuł się odrzucony lub skrzywdzony, w dorosłym życiu nie potrafi prosić o to, o czym marzy. Większość ludzi w takiej sytuacji milczy, ale są i tacy, którzy  krzyczą i agresją egzekwują to, co chcą osiągnąć.

Asertywność oznacza wiarę w siebie, ale jednocześnie szacunek dla uczuć i potrzeb innych. Być asertywnym, to znaczy postępować tak, aby bronić swoich własnych interesów, własnych opinii bez przesadnej nerwowości, akceptować własne uczucia uczciwie i bez skrępowania, nawet kiedy nie są one zgodne z uczuciami grupy. Asertywność uczy bronić własnych praw, nie odmawiając tych samych praw innym.

Istnieją dwa główne rodzaje zachowań nieasertywnych:

  • unikanie, odczuwany jest lęk przed reakcją innych, typowa reakcji osób niezdecydowanych i uległych, łatwo poddających się manipulacji,
  • agresja.

Zastanów się, jak siebie samego oceniasz:

  • jestem nieśmiały,
  • komplementy wprawiają mnie w zakłopotanie,
  • często widzę wady u innych,
  • boję się rywalizacji,
  • lubię dorównywać innym,
  • lubię być „pierwszy”,
  • boję się popełniać błędy,
  • boję się odtrącenia,
  • boję się konfliktu,
  • boję się krytyki,
  • często mówię  „przepraszam”.

Jeśli masz problem z wyrażaniem swoich uczuć, pamiętaj że:

  • masz prawo prosić o to, czego pragniesz, ale musisz zaakceptować fakt, że ktoś inny ma prawo Tobie odmówić,
  • masz prawo powiedzieć „nie obchodzi mnie to”,
  • masz prawo zachowywać się nielogicznie i nie musisz się usprawiedliwiać,
  • masz prawo podejmować samodzielne decyzje i radzić sobie z ich konsekwencjami,
  • masz prawo nie wiedzieć o czymś lub czegoś nie rozumieć,
  • masz prawo popełniać błędy,
  • masz prawo odnosić sukcesy,
  • masz prawo zmienić zdanie,
  • masz prawo do prywatności,
  • masz prawo do samotności i niezależności,
  • masz prawo mówić tak lub nie,
  • masz prawo wypowiadać swoje zdanie.

Jeśli pragniesz być osobą asertywną, konieczne jest wprowadzenie zmian w sposobie reakcji w sytuacjach stresowych. Stawianie czoła konfliktom w związkach międzyludzkich jest okazją do zmiany wzorców zachowań wyuczonych w dzieciństwie. Jeśli źle się czujesz w pewnej sytuacji w twoim związku, odpowiedz sobie na pytania:

  • Dlaczego mój partner zachowuje się w ten sposób?
  • Czy czuję złość, strach lub irytację?
  • Dlaczego to się w ogóle dzieje?
  • Jaką sferę moich uczuć porusza we mnie mój partner?
  • Dlaczego tak ważne jest dla mnie, aby wszystko przebiegało zgodnie z moim życzeniem?
  • Dlaczego mój partner zawsze musi mieć rację?
  • Jak on / ona odbiera moją reakcję na jego odmienne zdanie?
  • Jakie lęki kryją się u podstaw mojego poczucia zagrożenia?
  • Dlaczego postawa mojego partnera wpływa na mnie w ten sposób?

Aby stać się osobą asertywną, musisz nauczyć się bez emocji powiedzieć:

  • Nie zgadzam się z tym, że jestem odpowiedzialny za to, co się stało.
  • Odmawiam odgrywania roli kozła ofiarnego.
  • Kiedy próbujesz zrzucić na mnie odpowiedzialność za swoje błędy, czuję się urażony.
  • Nie wezmę na siebie winy za to, co się stało.
  • Nikt cię nie zmuszał, żebyś to zrobił. Sam tego chciałeś/chciałaś.
  • Dlaczego nie możesz pogodzić się z faktem, że to była  twoja decyzja.
  • Przykro mi.
  • Przepraszam.
  • To była moja wina.
  • Tak, jestem za to odpowiedzialny.
  • Tak, popełniłem błąd.
  • To moja wina, nie twoja.

Na temat asertywności napisano wiele książek, np:  Jak być asertywnym, Naucz się mówić „nie”, autorka Patricia Mansfield.

Na tej stronie pragnę jedynie zasygnalizować, że proces przebaczania powinniśmy rozpocząć od zmian w swoim sposobie myślenia. Tylko osoba asertywna może uwolnić się od poczucia winy i rozpocząć odnowę.  Zaś proces zmiany sposobu myślenia, pozbywania się poczucia winy, zdobywanie pewności siebie, jest procesem bardzo skomplikowanym, który może trwać kilka miesięcy, a nawet kilka lat.

Zacznijmy od : Chcę  być  pewnym  siebie.

 Żeby zyskać pewność siebie, trzeba z szacunkiem patrzeć ni siebie samego,

A więc:

  • Zastąp samokrytycyzm przekonaniem o własnej wartości..
  • Zastąp obawę przed niepowodzeniem wyrazistym obrazem celu działania i sukcesu

    Największych dzieł dokonali ci, którzy dziwnym sposobem zachowali zdolność do snucia marzeń przez całe życie
    /Walter Russell Bowie/
  • Uwolnij się od cudzych oczekiwań.

    Nie mam recepty na sukces, służę za to przepisem na niepowodzenie: Spróbujcie zadowolić wszystkich.
    /Herbert Bayard Swope/
  • Pozwól sobie na trochę ekscentryczności, stale coś twórz, ucz się oraz czasami zbaczaj z utartych szlaków.
  • Zachowaj pewną niezależność od rodziców i od znajomych..
  • Patrz z dystansem na swój zewnętrzny wygląd.

    Istnieje niewielki związek pomiędzy urodą kobiety a jej własnym poczuciem atrakcyjności. Kobieta z pozoru nieatrakcyjna może być zadowolona ze swojej urody, podczas gdy inna, wyjątkowo atrakcyjna, potrafi przejmować się obsesyjnie drobną skazą.
  • Nie trać inicjatywy, nie dawaj za wygraną, kiedy zostałeś odrzucony.

Polecam do przeczytania książkę Sztuka pewności siebie, Alana Loy McGinnis.

UWAGA:  Nie wpadnij w samouwielbienie